วัดหลิงอิ่น (灵隐寺) เป็นวัดพุทธนิกายเซนที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของจีน ตั้งอยู่เชิงเขาอู่หลิน ทางตะวันตกของทะเลสาบซีหู เมืองหังโจว สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 328 ในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก โดยพระภิกษุชาวอินเดียชื่อฮุ่ยหลี่ (Huili) ชื่อวัดมีความหมายว่า 'วัดที่จิตวิญญาณหลีกเร้น' ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ (ยุคเจียติ้ง) วัดนี้ได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งใน 'ห้าเขาเซน' (Five Mountains) กลุ่มวัดเซนที่สำคัญที่สุดของภูมิภาคเจียงหนาน และปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติในมณฑลเจ้อเจียง
- หน้าวัดคือเขาเฟยไหลเฟิง (Feilai Feng) ภูเขาหินปูนที่มีถ้ำและงานแกะสลักพระพุทธรูปกว่า 470 ชิ้น รวม 153 ช่อง มีอายุตั้งแต่ปลายราชวงศ์ถังจนถึงราชวงศ์หมิง ถือเป็นกลุ่มประติมากรรมหินแกะสลักทางพุทธศาสนาที่สำคัญของจีนตอนใต้
- วิหารหลักคือมหาวีรบุรุษวิหาร (Daxiongbao Hall) สูง 33.6 เมตร ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปศากยมุนีไม้การบูรแกะสลักสไตล์ราชวงศ์ถัง สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1956 สูง 24.6 เมตร (รวมฐาน) ปิดทอง ถือเป็นพระพุทธรูปไม้แกะสลักองค์ใหญ่ที่สุดของจีน
- ในยุครุ่งเรืองสมัยราชอาณาจักรอู๋เยว่ (ค.ศ. 907-978) วัดหลิงอิ่นมีศาลา 18 แห่ง วิหาร 72 แห่ง ห้องพักสงฆ์กว่า 1,300 ห้อง และมีพระสงฆ์จำพรรษากว่า 3,000 องค์
