วัดต้าซิงซ่าน (大兴善寺) เป็นวัดพุทธเก่าแก่ในเขตยั่นถ่า (Yanta) เมืองซีอาน สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันตก ปี ค.ศ. 266 โดยใช้ชื่อเดิมว่า 'วัดจุนซั่น' (遵善寺) ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นต้าซิงซ่านในสมัยราชวงศ์สุย ปี ค.ศ. 582 วัดนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นแหล่งกำเนิดของพุทธศาสนานิกายวัชรยาน (Esoteric/Tantric Buddhism) ในจีน และเป็นหนึ่งใน 3 ศูนย์แปลพระสูตรพุทธศาสนาสำคัญในสมัยราชวงศ์สุย-ถัง ร่วมกับวัดต้าฉื่อเอิน (Da Ci'en) และวัดเจี้ยนฝู (Jianfu)
- ระหว่างปี ค.ศ. 716-720 พระภิกษุอินเดีย 3 องค์ คือ ศุภกรสิงหะ (Śubhakarasiṃha) วัชรโพธิ (Vajrabodhi) และอโมฆวัชระ (Amoghavajra) เดินทางมาสอนและแปลพระสูตรที่วัดนี้ จนได้รับสมัญญาว่า 'สามพระอาจารย์ผู้เรืองนามแห่งยุคไคหยวน' และพระภิกษุญี่ปุ่น เอ็นนิน (Ennin) กับเอ็นจิน (Enchin) ได้นำคำสอนนี้กลับไปเผยแพร่ในญี่ปุ่นต่อ
- อาคารหลักปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่ในสมัยราชวงศ์หมิง (พระยฺหวินเฟิง บูรณะช่วง ค.ศ. 1403-1424) จากนั้นได้รับการซ่อมแซมใหญ่อีก 3 ครั้งในสมัยราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1648, 1694 และ 1862-1874) และบูรณะอีกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1955
- วัดครอบคลุมพื้นที่ราว 8 เฮกตาร์ มีอาคาร/ห้องกว่า 243 ห้อง เรียงตามแนวแกนเหนือ-ใต้ ตั้งแต่ซานเหมิน หอเทพจตุโลกบาล หอพระประธานสมัยหมิง (ประดิษฐานพระพุทธรูปทองคำ 5 องค์) ไปจนถึงหอพระโพธิสัตว์กวนอิม ปัจจุบันได้รับแต่งตั้งเป็นวัดพุทธสำคัญประจำชาติในเขตจีนฮั่นเมื่อปี ค.ศ. 1984 และเป็นที่ตั้งสำนักงานพุทธสมาคมแห่งซีอานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1985
